Όταν ήμουν μικρή πήγαινα σε ένα πάρκο και έπαιζα με τα άλλα παιδιά. Μια μέρα, που οι φίλες μου είχαν αργήσει, είδα ένα κοριτσάκι να κάθεται μονό του.
Το χαιρέτησα και το ρώτησα πως την λένε. Αναστασία Νεροπούλου, μου απάντησε. Εγώ όταν τη ρώτησα πως το επίθετο είναι περιττό, εκείνη μου απάντησε πως θα καταλάβω γιατί μου το είπε. Μετά όταν τη ρώτησα αν θέλει να πάμε για παγωτό, εκείνη είπε όχι. Εγώ πήγα, αλλά όταν γύρισα δεν ήταν εκεί.
Μετά από λίγες μέρες πέθανε μια γνωστή της μαμάς μου. Στην κηδεία, καθώς περιφερόμασταν είδα ένα μνήμα που έλεγε:
Αναστασία Νεροπούλου 1975-1986
Our Horror Stories
0 Σχόλια