"ΤΟ ΠΟΤΗΡΑΚΙ".

Πριν λίγο καιρό το έβλεπα σαν ένα παιχνίδι για γερά νεύρα.
Ήταν κάτι το άγνωστο για μένα που αν δεν το εξερευνούσα δεν θα ησύχαζα.
Σταμάτησα να γράφω στο forum όταν εγώ και η παρέα μου καλέσαμε το πνεύμα μιας κοπέλας που είχε πεθάνει στα 30 της από καρκίνο και θέλαμε να μιλήσουμε μαζί της.
Στην παρέα θα ερχόταν και μια κοπέλα (γνωστή ενός φίλου μου) η οποία είχε ασχοληθεί και άλλες φορές.
Όπως καταλαβαίνετε βασιζόμασταν όλοι πάνω της.
Μαζευτήκαμε στο σπίτι της κοπέλας μου και περιμέναμε να έρθει κ η "επικεφαλής" της τελετής.
Για κάποιο λόγο όμως δεν μπόρεσε να έρθει και μας είπε πως θα το κανονίζαμε κάποια άλλη φορά..
Δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε πως θα ακυρωνώταν.
Συζητούσαμε κάθε μέρα για το συγκεκριμένο βράδυ.
Ξέραμε πως δεν μπορούσαμε να το αφήσουμε να περιμένει άλλο.
Έτσι λοιπόν αποφασίσαμε να ρισκάρουμε και να το κάνουμε μόνοι μας.
Συνολικά ήμασταν 4 παιδιά.
Εγώ, η κοπέλα μου, ο κολλητός μου και η κοπέλα που ήξερε την 30χρονη που θα καλούσαμε.
Έφτιαξα τον πίνακα, ανάψαμε κεριά, κλείσαμε τα φώτα και καθίσαμε όλοι γύρω από τον πίνακα σχηματίζοντας κύκλο.
Κλείσαμε τα μάτια μας και για 10 - 15 λεπτά περίπου συγκεντρωνόμασταν.
Ύστερα ο κολλητός μου σαν επικεφαλής άρχισε να καλεί το πνεύμα με δικά του λόγια αποκαλώντας το με το ονομ/θετο του.
Όταν ζητήσαμε να μας δώσει ένα σημάδι ότι βρίσκετε ανάμεσα μας, δεν πίστευα πως το ποτηράκι άρχισε να κινείται.
Φαινόταν πως το ποτηράκι είχε δική του δύναμη και πως δεν το κινούσε κάποιος από εμάς γιατί τα δάχτυλα μας μόλις που το άγγιζαν και κάποιες φορές που το ποτήρι έκανε αρκετά γρήγορες κινήσεις, τα δάχτυλα μας ξέφευγαν και έμεναν πιο πίσω από αυτό.
Αυτά που μας έγραφε δεν έβγαζαν νόημα.
Ρωτούσαμε συνεχώς να μας πει το όνομα του αλλά αυτό εξακολουθούσε να μας γράφει "αλαμπουρνέζικα".
Σε κάποια στιγμή είπα στον φίλο μου να το διώξει γιατί δεν μας έδινε απαντήσεις και απ' ότι φαινόταν δεν ήταν αυτό που είχαμε καλέσει.
Όταν ο φίλος μου του είπε "φύγε" το ποτηράκι με πολύ γρήγορη ταχύτητα έφυγε και έκατσε πάνω από το "όχι".
Όλοι μας μείναμε κόκαλο όταν είδαμε αυτή την κίνηση.
Ξαφνικά άρχισε να μας γράφει την λέξη "πεθαμένος".
Ήταν το πρώτο πράγμα που μας είπε και το επανέλαβε πάρα πολλές φορές.
Ξαφνικά η κοπέλα μου ένιωθε κάτι στην πλάτη της και άρχισε να κλαίει.
Είχαμε φρικάρει όλοι μας.
Μετά άρχισε να μας γράφει κάτι σαν "ΖΩΗ".
Αργότερα όταν μίλησα με έναν ιερέα και του το ανέφερα κυριολεκτικά τρομοκρατήθηκε και μου είπε πως στην πραγματικότητα μας έλεγε πως ήθελε ζωή, πράγμα που είναι πολύ επικίνδυνο γιατί μπορεί να προσπαθούσε να μπει μέσα σε κάποιον απο εμάς.
Για αρκετή ώρα προσπαθούσαμε να το διώξουμε χωρίς αποτέλεσμα.
Η ιστορία σταμάτησε όταν χαλάσαμε τον κύκλο και αυτό έγινε γιατί η κοπέλα που είχαμε καλέσει την φίλη της δεν άντεχε άλλο.
Εγκαταλείψαμε αμέσως το σπίτι και γυρίσαμε μετά από 3 - 4 μέρες σε αυτό, ξεκινήσαμε να παρατηρούμε πολύ περίεργα πράγματα.
Το dvd άνοιγε και έκλεινε όποτε αυτό ήθελε ίδιο και η τηλεόραση.
Κλείναμε πόρτες και τις βρίσκαμε ανοιχτές.
Το βράδυ πέφταμε για ύπνο και ακούγαμε βήματα στον διάδρομο.
Στα τελευταία στάδια η κοπέλα μου ξυπνούσε με μελανιές στην πλάτη.
Όλα αυτά τα περίεργα σταμάτησαν να γίνονται τον Ιούλιο.
Τότε ηρεμήσαμε και εμείς.
Μέσα στο διάστημα αυτό είχαμε φέρει 3 φορές παπάδες στο σπίτι.
Η ιστορία που διαβάσατε είναι αληθινή.
Τα συμπεράσματα δικά σας..