Πανσέληνος

Γεια σας. Θέλω να σας πω για ένα πείραμα που έκανα, μια δοκιμή πάνω σε ένα χόμπι που έχω.


Από μικρός ασχολούμαι με τη μαγεία. Διάβασα πολλά βιβλία, είδα πολλά βίντεο με το θέμα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να μπορεί να διαβάζει. Ο πατέρας μου ήταν ταχυδακτυλουργός αλλά εγώ ήθελα να ανέβω ένα επίπεδο πιο πάνω. Ήθελα να γίνω πραγματικός μάγος.


Τα τελευταία χρόνια πήρα κάποια ψαγμένα βιβλία. Ενθουσιάστηκα με αυτά που περιέγραφαν ότι θα μπορούσα να κάνω. Όχι δε μιλάω με τη μαύρη μαγεία. Αυτή την αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι.

Μιλάω για την λευκή μαγεία. Για την προστασία που μπορεί να σου προσφέρει. Πριν κανένα χρόνο δοκίμασα να κάνω κάτι που περιέγραφε ένα από τα βιβλία μου. Θα καλούσα ένα καλό πνεύμα, ένα άγγελο.


Έπρεπε να είχε πανσέληνο. Στις 12 ακριβώς τα μεσάνυχτα άρχισα να ψέλνω τα λόγια που έπρεπε. Πρώτα άναψα 7 κεριά και τα έβαλα σε σχήμα κύκλου στο πάτωμα. Έπρεπε να ήμουν μόνος.


Κάποιος άλλος θα τρόμαζε με όλα αυτά.Εγώ όμως ήμουν εξοικειωμένος με τέτοιες καταστάσεις. Και πάντα ενθουσιαζόμουν με αυτή την ιδέα.


Ακολούθησα κατά γραμμα όσα έγραφε το βιβλίο. Αλλά στο τέλος δεν έγινε τίποτα. Απέτυχα. Δεν ήρθα σε επαφή με κανένα πνεύμα.


Απογοητευμένος μάζεψα όλα τα κεριά, έκλεισα το βιβλίο και έπεσα για ύπνο.

Την άλλη μέρα το πρωί, πηγαίνοντας στη δουλειά με το αμάξι είχα ένα άσχημο τροχαίο ατύχημα. Κάποιος με μεγάλη ταχύτητα πέρασε με κόκκινο και έπεσε επάνω μου. Το αμάξι έγινε συντρίμμια. Θυμάμαι να μη μπορώ να αναπνεύσω. Θυμάμαι το ταμπλό του αυτοκινήτου να πιέζει το στήθος μου, να μη μπορώ να κουνηθώ, να πονάω. Θυμάμαι ότι άρχισα να χάνω τις αισθήσεις μου, να τα βλέπω όλα θολά.


Μέσα στη θολούρα μου, θυμάμαι να πλησιάζει κάποιος. Δε μπορούσα να διακρίνω τα χαρακτηριστικά του. Θυμάμαι που με έπιασε από τα χέρια και με έβγαλε έξω από το αυτοκίνητο. Με ξάπλωσε στο πεζοδρόμιο και μου έδινε κουράγιο λέγοντας ότι όλα θα πάνε καλά.


Το τελευταίο που θυμάμαι είναι η σειρήνα του ασθενοφόρου ή της αστυνομίας. Δε ξέρω ποιο ακριβώς ήταν γιατί μάλλον λιποθύμησα.


Στο νοσοκομείο οι γιατροί απορούσαν πως κατάφερα να βγω από το αυτοκίνητο. Είχε γίνει μια μπάλα από κατεστραμμένες λαμαρίνες.

Τους ρώτησα ποιος ήταν ο άντρας που με βοήθησε να βγω από μέσα. Δεν ήξεραν τίποτα γι΄αυτό. Δεν είχαν δει κανένα οι αυτόπτες μάρτυρες. Είχαν δει μόνο εμένα να απομακρύνομαι από το αυτοκίνητο, μόνος μου, και να πέφτω στο πεζοδρόμιο.


Κι όμως είμαι σίγουρος για τον άντρα που είδα να με βγάζει από το αμάξι. Όπως είμαι σίγουρος ότι μου είπε πως όλα θα πάνε καλά.


Περίεργο πραγματικά όλο αυτό. Όπως και πολλά άλλα που έγινα από τότε. Όμως θα σας τα περιγράψω κάποια άλλη φορά!