Μερικά χρόνια πριν, υπήρχε ένα πλούσιο ζευγάρι που είχε δύο μικρά παιδιά, ένα κορίτσι και ένα αγόρι. Η οικογένεια ζούσε σε ένα μεγάλο σπίτι στο Newport Beach της Καλιφόρνια. Μετά από μία εβδόμαδα με μόνη ενασχόληση την φροντίδα των παιδιών, η μητέρα και ο πατέρας αποφάσισαν ότι χρειάζονταν ένα διάλειμμα και έτσι, έκλεισαν ένα τραπέζι για δείπνο σε ένα καλό εστιατόριο. Εκείνο το βράδυ, πήραν τηλέφωνο μία έφηβη κοπέλα για να έρθει να προσέχει τα παιδιά όσο αυτοί θα λείπουν. Όταν έφτασε η μπέιμπι-σίτερ, οι γονείς τής είπαν να φτιάξει βραδινό για τα παιδιά και να τα βάλει για ύπνο. «Μετά από αυτό μπορείς να κάτσεις να δεις τηλεόραση και να πάρεις ο,τιδήποτε θελήσεις από το ψυγείο.», είπε ο πατέρας. «Και αν δεν σε πειράζει», είπε η μητέρα, «σε πειράζει να δεις τηλεόραση στην κρεβατοκάμαρά μας; Τα παιδιά είχαν εφιάλτες πρόσφατα. Έτσι, αν τα ακούσεις να κλαίνε απλά θα πας μέσα και θα τα ηρεμείς.» Η μπέιμπι-σίτερ δέχτηκε με χαρά και οι γονείς έφυγαν για το ραντεβού τους. Η κοπέλα έδωσε στα παιδιά λίγο γάλα και μπισκότα και μετά τα έβαλε για ύπνο. Ξεκίνησε να τους διαβάζει ένα παραμύθι για να κοιμηθούν και λίγο πιο μετά το μικρό αγόρι και κορίτσι κοιμόντουσαν βαθιά. Αφού τα σκέπασε, έσβησε το φως και πήγε να δει τηλεόραση. Όταν η μπέιμπι-σίτερ μπήκε στην κρεβατοκάμαρα των γονιών και έκατσε, παρατήρησε ότι υπήρχε ένα τρομακτικό άγαλμα κλόουν στην γωνία του δωματίου. Προσπάθησε να το αγνοήσει, αλλά ήταν τόσο ανατριχιαστικό και αποκρουστικό που την έκανε να ανατριχιάζει ολόκληρη. Ένιωθε λες και τα μάτια του ήταν καρφωμένα πάνω της καθώς έβλεπε τηλεόραση. Καθώς περνούσε η ώρα, η μπέιμπι-σίτερ άρχισε να νιώθει όλο και πιο άβολα με το άγαλμα του κλόουν. Όποτε το κοίταζε είχε την αίσθηση ότι αυτό είχε κουνηθεί, έστω και ελάχιστα. Τελικά, το άγαλμα του κλόουν άρχισε να την πανικοβάλει τόσο πολύ που δεν άντεχε άλλο. Αποφάσισε να πάω κάτω και να πάρει τηλέφωνο τους γονείς. Όταν πληκτρολόγησε τον αριθμό που της είχαν αφήσει, απάντησε η μητέρα. «Γεια σας, εγώ είμαι», είπε η μπέιμπι-σίτερ. «Όλα είναι μια χαρά. Τα παιδιά κοιμούνται βαθιά στο κρεβάτι τους, απλά αναρωτιόμουν... Θα σας πείραζε αν έβλεπα τηλεόραση κάτω;» «Εννοείται πως δεν θα μας πείραζε», απάντησε ο πατέρας. «Αλλά γιατί;» «Ξέρω πως θα ακουστεί χαζό», είπε γελώντας η κοπέλα, «αλλά το άγαλμα του κλόουν με τρομάζει πάρα πολύ.» «Το άγαλμα του κλόουν;», ρώτησε ο πατέρας. «Ναι, το άγαλμα του κλόουν στην κρεβατοκάμαρά σας», απάντησε η κοπέλα. Για μια στιγμή επικρατούσε σιγή στο τηλέφωνο. «Άκουσε με πολύ προσεκτικά», είπε ο πατέρας. «Πάρε τα παιδιά και βγείτε από το σπίτι. Θα πάρουμε την αστυνομία. Πήγαινε! Τώρα!» «Μα τι συμβαίνει;», ρώτησε η κοπέλα. Ο πατέρας αναστέναξε και είπε «Δεν έχουμε άγαλμα κλόουν.» Για μία στιγμή η μπέιμπι-σίτερ απλά στεκόταν εκεί, σοκαρισμένη. Μετά, πέταξε το τηλέφωνο και έτρεξε επάνω και άρπαξε τα παιδιά. Κρατώντας ένα σε κάθε χέρι, έτρεξε κάτω πάλι και πετάχτηκε έξω στον δρόμο. Μαζεμένη στο πεζοδρόμιο, καθησυχάζοντας τα παιδιά, η μπέιμπι-σίτερ κοίταξε προς το παράθυρο της κρεβατοκάμαρας και είδε κάτι που την έκανε να ουρλιάξει από τον τρόμο. Κοιτάζοντας μέσα από το κενό της κουρτίνας, ήταν το άσπρο, βαμμένο πρόσωπο ενός κλόουν. Την κοίταξε για μια στιγμή, μετά βυθίστηκε ξανά στο σκοτάδι. Μέσα σε λίγα λεπτά, έφτασε η αστυνομία και μπήκε προσεκτικά μέσα στο σπίτι. Στην επάνω κρεβατοκάμαρα βρήκαν έναν άντρα ντυμένο με στολή κλόουν. Όταν τον συνέλαβαν, βρήκαν ένα μαχαίρι κρυμμένο μέσα στην στολή του. Ο κλόουν αποδείχθηκε πως ήταν ένας ψυχικά διαταραγμένος νάνος, ο οποίος ήταν ένας κατάδικος δολοφόνος και ψυχρός φονιάς. Ο σατανικός άντρας παρακολουθούσε την οικογένεια για μήνες, παραμονεύοντας στην σοφίτας τους κατά την διάρκεια της ημέρας και έβγαινε για να τριγυρνάει μέσα στο σπίτι το βράδυ. Για εβδομάδες, τα παιδιά παραπονιόντουσαν για ένα «άγαλμα κλόουν», το οποίο στεκόταν στο δωμάτιό τους και τα παρακολουθούσε να κοιμούνται, αλλά οι γονείς το θεωρούσαν απλά έναν εφιάλτη.
0 Σχόλια